¸.•´¨`•.¸خـــزان.•´¨`•.¸.

دیگه وقتشه...!

mashgheshgh — Wed, 06 Dec 2006 00:40:18 GMT

سلام ! سلام !



حالو احوال ؟

ایشالله که حال همگی خوبه ...

خب اومدم دو کلوم حرف حساب    بزنمو برای همیشه رفع زحمت کنم .

معمولا برای وب نویسا این دو کلوم حرف حساب

یعنی یه متن طولو دراز و دلیل ترک کردن وب نویسیشون .

معمولا همه موقع رفتن گردو خاک میکنن . کلی اسمون ریسمون میبافن

اهو ناله و فغان سر میدن

ولی من ترجیح میدم که خیلی راحت . خیلی ساده و در کنارش خیلی صمیمی

با همتون خداحافظی کنم .......

از همتون بابت تمام الطافی که به من داشتین من جمله :

تشویقاتون. دلگرمیاتون .همدردیاتون .راهنمائیاتون ووو... تشکر میکنم .

به خدا بی چشمو رو نیستم . هیچ وقت فراموش نمیکنم .....

گفتنش سخته    اخه میدونین که همه اش خاطره اس ولی

"هر کسی خواست میتونه لینک خزانو از توی لیست دوستاش حذف کنه....... "

منم خوب به اینجا خیلی خو گرفتم بالاخره یه سالو چند ماه زمان کمی نیست.

ولی ترجیح میدم با تموم شدن خزان . خزان منم تموم بشه....

راستی شما هم آهو ناله سر ندینــــــا



گریه هم نکنین همینه که هس ههههه التماسم نکنین باید برم.

یه روز یکی بم گفت خیلی از خود راضیم ههههه البته من تکذیب کردم !

از شوخی گذشته اگه تا قبل از حذف این وب گذرتون به خزان افتادو یادی از من کردین.

برام دعا کنین....

دعا کنین که عاقبت به خیر بشم...!

دیگه هم دستم به نوشتن نمیره.

چیزی برای گفتن ندارم جز اینکه مختصرو مفید بگم :

دفتـــر خزان (مشق عشق ) هم بستـه شد....



در گذر گاه زمان . خيمه شب بازي دهر

با همه تلخي و شيريني خود مي گذرد

عشق ها مي ميرند ! رنگ ها رنگ دگر مي گيرند !

و فقط خاطره هاست . که چه شيرين و چه تلخ

دست ناخورده به جا مي ماند............!

شاد باشید دوستان همیشه

تــــا ابد یاعلی مدد...

شیوا

نامه صميمانه به دکتر جاسبي پدر دانشگاه آزاد

mashgheshgh — Mon, 27 Nov 2006 07:41:18 GMT

جناب دکتر عبدالله جاسبي ، سلام

من يکي از دانشجويان دانشگاه آزاد شما هستم ،

امسال سال nاُم من است.

به اين فکر افتادم که چرا تا به حال براي شما که اين قدر

زحمت کشيده ايد نامه ننوشته ام.

البته اين ايده بعد از ديدن کارتون "جودي ابوت " به ذهنم رسيد.

او در نامه هايش " آقاي پندلتون "را " بابا لنگ دراز " صدا مي کرد.

شما لنگ هايتان تناسب دارد فقط ناحيه ي شکمتان مقاديري

نافرم مي باشد که من هرچه فکر کردم

شما را "بابا شکم گنده" يا " بابا خيکي " صدا کنم ديدم بر زبانم نمي چرخد

و خدا را چه ديدي شايد عاقبت ما هم مثل همين کارتون شد و به هم رسيديم

و به اين فکر افتادم که شما را همان "عبدالله" صدا کنم و وقتي خيلي با

هم صميمي شديم به شما "عبدلي" بگويم

بابا عبدالله ،اينجا ما حالمان خوب است ، شب ها دور هم جمع مي شويم و

به زور هم که شده مي خنديم و خلاصه که ملالي نيست جز دوري شما

ما همه اش به ياد شما مي افتيم که چقدر خوبيد که اين دانشگاه را ساختيد تا ما

آواره ي کوچه و خيابان نشويم و با اعتياد مبارزه کرديد و با ايدز هم مبارزه

کرديد و با قرص ها هم که در حال مبارزه هستيد.

تو رو خدا مواظب خودتان باشيد مي ترسم آخر موش شما را بخورد.

باباعبدالله خيلي دوست داشتم که شما سري هم به ما بزنيد و

يک روز را با هم در دانشگاه بگذرانيم.

صبح از لاي درخت هاي خيلي سر به فلک کشيده رد شويم و

با گنبد هاي مسجدمان يک سلام و

عليکي داشته باشيم و بعد به دانشکده برويم...

عبدالله دستت درد نکند، آن کلاس هاي ته راهرو را خيلي بزرگ

ساخته اي و آدم دلش نمي گيرد

بابت ساختن نمازخانه ي برادران نمي دانم چطور از تو تشکر کنم .

همه اش به اين فکر مي کنم که اگر تو نبودي و اين نمازخانه را نساخته بودي ،

اين همه بو را کجا بايد نگهداري مي کرديم؟

راستي کف دانشگاه را هم ليز ساخته اي ،

خيلي فاز مي دهد ، آدم را ياد خارج مي اندازد.

عبدالله استاد هايمان هم خوب هستند ،

ولي گاهي منافق بازي در مي آورند و اذهان ما

را متشنج مي کنند و پشت سرت چه غيبت ها که نمي کنند.(وای ! وای)

ولي تو خون خودت را کثيف نکن.

ما داريم با آنها مبارزه مي کنيم و هرچه مي گويند درس بخوانيد ما نمي خوانيم

تا حاليشان کنيم دنيا دست کيست؟ که "جاء الحق ذهق الباطل"

عبدلي جان ، دوست دارم به دانشگاهمان بيايي

تا ناهار را دور همي در سلف بخوريم.

البته صد افسوس که نمي شود ، چون سلف ما خواهران و برادران دارد...

عيبي ندارد تو بيا ،

ما غذايمان را مي آوريم پشت پنجره ي سلف و همينطور که با هم باي باي مي کنيم و

لبخندهاي مليحانه مي زنيم ناهار را کوفتمان( نه ببخشید نوش جان) مي کنيم.

البته تو معده ات ضعيف است و دفعه ي اولت مي شود

که غذاي سلفمان را مي خوري و

چون تمام عمر فقيرانه فقط نان و بيفستروگانف خورده اي شايد معده ات شوکه شود

من مي گويم تو ناهار را در بوفه بخور...همان که خودت ساخته اي ... يادت نيست؟

چون آنجا هم نمي توانم در کنارت باشم از همين الآن سفارش مي کنم که ساندويچ

که دادند دستت توفقط بخور، لازم نيست نگاهي به محتوياتش بيندازي

که ما اين کار را قبلا زياد انجام داده ايم

عبدالله بعد از آن به محوطه مي رويم که شبيه پارک است ؛

از بس آدم قدم زن در آن وجود دارد

حرف آخر اينکه اگر آمدي اين طرف ها تو رو خدا به فکر سوغات براي ما نباش

که در اين n سال هرچه ما و پدرانمان زور زديم تا از خجالت

همين دانشگاه در بياييم نشده

فقط اگر زحمتي نيست سر راهت يک شانه براي رئيس دانشگاهمان بياور ،

که خيلي وقت است که بضاعت خريدش را ندارد و ما هم هرچه شهريه

مي دهيم باز تمامو کمال خرج خودمان مي کند و يک شانه هم نمي خرد

ديگر سرت را درد نمي آورم ، در پايان اين یک بیت

را برايت مي نويسم که همين امروز سرودمش:

گل سرخ و سفيد و لوله لوله

فراموشم نکن جاسبي کوتوله

راستي عبدالله، سوژه ي خوبي بود براي نوشتن ،

فقط حیف که اکثر ما ها خوب نمیشناسیمش...!

شاد باشید دوستـــــــان

خدانگهدارتون

شیــوا

ادمـــا...!

mashgheshgh — Sat, 11 Nov 2006 18:14:18 GMT

آدما ميگن...

آدما مي خندن.... ، شادي مي کنن

حرف مي زنن ، گريه مي کنن . رشد مي کنن ، درس مي خونن ... عاقل مي شن..

بزرگ ميشن... عاشق ميشن...غصه مي خورن... شادي مي کنن ...

بعد همه چي يادشون مي ره !

يه دفه همه چيزو فراموش مي کنن...

يادشون مي ره يه وقتي کوچيک بودن...

يه وقتي مي خنديدن .... يه زماني گريه مي کردن...

روزگاري کودکي بودن ، که حتي به جاي حرف زدن دست و پا تکون مي دادن...

يادشون مي ره يه وقتي خدا داشتن...

يه خدايي که هر چي دلشون مي خواست و نمي خواست بهشون مي داد

بعد بهشون پيغام مي داد ... : اينا که چيزي نيست..

اگه برام بندگي کنيد ، بازم ميدم.اگه نکنيد هم بازم ميدم !!

آدما يادشون رفت که خدايي داشتن...

آدما عاشق مي شن.ولي يادشون مي ره عاشقي چي بود

کي بود ، کجا بود...

يادشون مي ره عاشقي رسم و رسوم داره...

اصلا چرا عاشق شدن..

يادشون مي ره يه روزي... وقتي تو آينه نگاه مي کردن جز يه سياهي

که لبخند ميزد و سعي بر اين داشت که سياهي خودشو پشت آرايش بپوشونه...

چيزي نمي ديدن.

يادشون مي ره وقتي گريه مي کردن ، مي گفتن خدام...

وقتي مي خنديدن مي گفتن : خودم ... بي خيال...

آدما همه چي يادشون مي ره

يادشون مي ره يه زماني کوچولو بودن...

بچه بودن ... روزگاري داشتن...

يادشون مي ره اون ترانه هارو...

ترانه هاي کودکي رو... ، ترانه هاي عاشقي رو...

يادشون مي ره وقتي که بهم نگاه مي کردن

چه جوري مي خنديدن...

حالا بايد بشينن ، بخندن که چي؟؟؟

من بزرگم ..! ، من دارم.... از همه چي من بهترينشو دارم...

عقل دارم .. ديگه بچه نيستم .... من آبرو دارم...

من عاشقم ....

آخه عاشقه چي؟؟؟ ها؟

عاشق يه مشت مرغ و خروس ... عاشق رنگ و دل و قلوه....؟؟؟

بايد بشينن بگن من ضعيفم..!! من پوچم....

عاشقي مو فروختم به اين عشق پوچ.

به اين عشق رنگارنگ که هر روز عاشق يه چيزي مي شن...

تو قلبشون 100 تا قلب ديگه جا مي گيره...

آخه مگه يه آدم چقدر قلبش جا داره !!!

کاش مي شد آدما همه چي يادشون بمونه...

ولي حيف که يه روز ...

يه روز خيلي نزديک ولي براي ما شايد دور...

نمي دونم... يه روزي...

همه چيزو مجبورن يادشون بيارن...

حتي اون چيزايي که خودشون از ياد بردن

و هيچ وقت نمي خوان يادشون بيارن...

اون روز همه چي ظاهر ميشه...

عاشقي ها... خيانت ها... دروغ هـا....

و بي مهري ها...

خیلی دلم گرفته حس خوبی ندارم. ولی میدونم که اینم میگذره... !

ایشالله همیشه دلاتون شادو بهاری باشه

خدانگهدارتون

شیوا

بالاخره امد ...

mashgheshgh — Sat, 14 Oct 2006 01:16:18 GMT

بالاخره آمد ... !

باورت نمیشه که یکسال گذشته باشه .

انگار همین دیروز بود که رفت .

ولی دیروزی که تو فکر میکنی پارسال بود.

یازده ماه تموم خودت بودی . خودتو نفست . تاختی و گرنکشی کردی.

گناه کردیو توبه...

توبه کردیو شکستی و حالا بعد از یازده ماه .

ماه رمضون اومدو یه شب قدر دیگه ......!

و فرصتی دیگر برای انسان شدن تو .

راستی چقدر با پارسالت فرق کردی ؟

یک ماه تموم روزه . افطاری سحری . ختم قران . قدر .

((الغوث.الغوث)) ((بک یا الله))

حاصل هیج ؟ دوباره ... ؟

نکند رمضان امسال هم سهم تو تنها گرسنگی باشه و تشنگی و کمی هم بیداری.

رمضان به سنت هر سال میآدو میره.

رمضان تو کی از راه میرسه ؟

شب قدر تو کی است ؟

نکنه قرار نیست که دیگه بیدار شی ؟

اگرهمین رمضان هم نباشد تکلیف تو چیه ؟

یادت میرود که تو و زندگیت با این همه تعلقی که

به دنیا پیدا کردی نیازمند یه رمضان ِ .

رمضانی که از عمق وجودت آغاز بشه و ذره ذره وجودت اونو درک کنه.

زندگیه شب زده ات نیازمند شب قدریه که همه ی وجودتو زنده کنه.

هیچی میدونی تو هر سال برای ادم شدن به امید رمضان مینشینی و

اخر بی انکه این رمضانو در وجودت بنشانی .

با سپری شدن رمضان هر انچه را هم که در یک ماه توشه کردی

راهی میکنی که بره و باز تو میمونی با یک رمضان رفته .

انجام اعمالی که به اعماق وجودت راه پیدا نکرده اند .

هنوز فرصت هست ...

نگذار رمضانهای پیش ! شب قدر های پیش... تکرار شود .

عزم کن و از پروردگارت بخواه که کمکت کند تا این رمضان .

رمضانی در وجودت باشد و شب قدرش .

قدر همه شب و روزهای زندگیت.............

یک سال پیش توی همچین موقعی ! اولین برگ از دفتر خزان رقم خورد......

و امروز....

خزان ( مشق عشق ) یک ساله شد...

از همه دوستان در این لیالی قدر التماس دعا دارم

یاعلـــی...

شیوا

و خزان می آید...!

mashgheshgh — Fri, 22 Sep 2006 20:30:18 GMT

به نام خالق مهر

آغاز ماه مهر - شروع باران پائيزي - آغاز فصل زيباي خزاني بر تو مبارک باد

سلام

روزها پس از نوروز يکي يکي از پس يکديگر گذشتند.ماهها يکديگر را

پشت سر گذاشتند تا در آستانه دومين جشن ايرانيان قرار بگيريم.بعد

از عيد نوروز--روز مهرگان نيز فرا رسيد و چه خوش بحال کساني که

زاده اين ماه هستند.کساني که زاده مهر نام گرفتند.ماهي که با

آن زمين نيز تغيير ميکند.ماهي که نماد ميزان است.

ماه مهر--ماه عشق--ماه رحمت خداوند--ماه آغازين فصل برگهاي زرد

و قرمز پائيزي--ماه آغاز باران زيباي پائيزي.

قدم زدن زیر بارون و پا گذاشتن روی برگای خشک

خش خش کردن برگا زیر پا ها و سرما خوردن بعد از خیس شدن زیر بارون

خدائیش خیلی لذت بخشه ...

میدونین :

پاييز عين ريزش خطاها و گناهان و ميزان شدن ميزان ما متولدين ميزانه

پس من دوسش دارم.

خوشحالم که خزان (مشق عشق) یه خزان دیگه رو داره شروع میکنه.

اونم خزانی که با شروع ماه مبارک رمضان مزین شده .

امیدوارم که ضیافت و خزان خوبی پیش رو داشته باشید......

زرد است که لبريز حقايق شده است

تلخ است که با درد موافق شده است

شاعر نشدي وگر نه مي فهميدي

پاييز بهاري است که عاشق شده است

خب بگذریم یه معما میگمو رفع زحمت میکنم که شما هم بی کار نمونین :

يه بنده خدايي راننده کاميون بود.

اين بنده ي خدا تو اردبيل بارگيري کرده بود و داشت به قصد تهران از

جاده رشت قزوين رد مي شد.

راننده حسابي خسته شده بود. خدا خدا مي کرد که زود تر

ظهر بشه و به بهانه ي نهار هم که شده

يه نيم ساعتي استراحت کنه. خلاصه به هر زحمتي که بود چند

ساعتي که مونده بود به ظهر

رو گذروند تا اينکه ظهر رسيد به بقعه ي امام زاده هاشم.

براي نهار نگه داشت..

خيلي خسته بود. واسه همين شاگردش رو فرستاد که بره

و دو پرس چلوکباب ( ) مشتي بگيره و بياره که نوش جان کنند

تو اين گير و دار راننده ي مورد بحث ما تا شاگردش بره و غذا بگيره،

از خستگي مفرت روي فرمون خوابش برد

. قصه همين جا تموم نشد.

اقا داشت خواب مي ديد. خواب مي ديد که داره تو اين جاده مي ره به سمت تهران

که يه دفه يه بچه مي پره جلو کاميونش و اين آقاي

راننده هم به طبع ديگه کاري

از دستش بر نمي اومده و بچه رو با اسفالت خيابون يکي مي کنه

زمان توي خواب اين بنده ي خدا پيش مي ره و آقا تو دادگاه محکوم

به اعدام مي شه. وقت اجراي حکم مي رسه.

پاي چوبه ي دار ... روي چهارپايه، طناب دور گردن.

همه چيز حاضر و آماده

مامور اجراي حکم مي خواد فرمان کشيدن چهار پايه

رو بده که همين موقع شاگرد

با دو پرس غذا بر مي گرده و مياد که راننده رو از خواب بيدار کنه که

بيان و نهار بخورن... اما راننده قصه ي ما فکر

مي کنه که چهار پايه رو کشيدن ...

همونجا سکته مي کنه و همونجوري گشنه جان به

جان آفرين تسليم مي کنه و مي ميره.

سوال اينه که اين قضيه که من براتون تعريف کردم يه دروغ شاخدار بود...

حالا ثابت کنيد که اين داستان دروغه...!

میتونــــــــــــــــــــــی ؟ اگه میتونی بسم الله.

شـــــاد باشید دوستـــان

خدانگهدارتون

شـیوا

سلام و هیچی دیگه

mashgheshgh — Sat, 26 Aug 2006 19:11:18 GMT

بعد از مدتها دوری سلام

اصلا قصد اپ کردن نداشتم منتها

امروز اومدم نظراتو چک کنم که به یه نظر بر خوردم.

همچین یه نمور حالمو گرفت.

واسه همین اومدم که با یه سری از دوستان چتی

که شاید نزدیک به یک سال باهاشون بودم صحبت کنم

خیلی از اون بچه هایی که خواسته و ناخواسته

با من اشنا شدن جزو دوستانم شدنو بعد از مدتی هم خوب میگن به رسم دنیا

هر کی رفت پی بد بختیای خودش واون دوستیای گروهی از هم پاشید.

و حالا دیگه از اون دوستیای قدیمی فقط یه خاطره مونده البته به ندرت

بعضی از دوستان

میانو به اینجا سر میزنن و اگه خیلی لطفشون بالا بگیره

یه نظری هم میذارنو منو شرمنده میکنن.

گله های همتون کمو بیش به گوشم میرسه

یا توی وب گله میکنین یا به دوستام میگین و پیغام میفرستین.

یکی میگه بدون خدافظی رفتی

.ارزش خداحافظی کردنم نداشتم و بعدش قهر میکنه و میره

یکی دیگه میاد واسه خودش میبره و میدوزه

و بعضی حرفا رو به خودش میگیره و اونم قهر میکنه و میره.

یکی دیگه میگه شیوا مغروره خودشو میگیره بی معرفته

و یه حرفایی که من اصلا شاخام در اومد.....

چرا این قده شاکین شما ؟!؟ من که با همتون خداحافظی کردم.

من که تا وقتی بودم همیشه احترام همتونو نگه داشتم.

اگه کسی ناراحتی از من داره اگه چیزی گفتم که کسی رو ناراحت کرده

همین جا ازش عذر میخوام و یه بار دیگه ازش خداحافظی میکنم.

اگه این عذر خواهی و خداحافظی کافی نیستو هنوز ناراحتین

میتونین ( نـــا ) شو بر دارین تا راحت بشین

خیال همتونم راحت نه مریضمو در حال مرگ نه قصد

رفتن به سفر قندهارو دارم و نه ازدواج کردم.

دلیلمم از ترک چت شما میتونین فکر کنین که فقط و فقط درس و

شاید به سری مسائل خصوصی بوده. که چاشنیش شده.

و اما شما ابجی پرنگ :

تو اگه به خزان سر میزدی از لطفت بوده و من همیشه ازت ممنونم

همیشه از دیدن نظراتت خوشحال میشدم و میشم. و برام تجدید خاطره میشد

حالا هم که میگی دیگه سر نمیزنی عیبی نداره.

تو باشیو نباشی به عنوان یه دوست عزیزی.

و به قول یه دوست دیگه همین که بدونم سالمی و نفس میکشی برام کافیه.

گفتی ژیان به از دوست چتی !؟

خیلی کلاس گذاشتی ابجی سه پاچی فرقونی چیزی میگفتی بهتر نبود ؟!

دستت درد نکنه راس گفتن که :

نه باک از دشمنان باشد , نه بیم از اسمان ما را

خداوندا , نگه دار از بلاي دوستان ِ (چتی) ما را ههههههههه

من در مورد رفقای چتی چیزی نمیتونم بگم.

بینشون خوبو بد وجود داره

شاید من برای تو همون ژیان بودم ولی بگردی

الگانسی ماکسیمایی لا اقل

چیزی که بهتر از ژیان باشه شاید پیدا شد.

در ضمن ابجی خانوم خوشحال نباش من ادم نمیشم . البته ادم هستم

ادم بودن در نظر شما منظورمه!

فعلا تا اطلاع ثانوی قصد ترک وب نویسیو ندارم

فقط در یه صورت بی خیالش میشم که اونم فکر نمیکنم به این زودیا باشه

نمیگم این بلاگ تا اخر میمونه ... نه !

چون هر اغازی یه پایانی داره منتها میگم که فعلا قصد ندارم تعطیلش کنم.

از همه ی دوستانی که زحمت میکشنو یادی از من میکننو به خزان سر میزنن ممنونم

اگه بیاید و به خزان سر بزنین ویادی از من بکنین خوشحال میشم

در غیر این صورت ناراحت نمیشم و مثل همیشه براتون ارزوی موفقیت میکنم

جبران خلیل جبران میگه :

پروردگارا به من آرامش ده تا بپذيرم آنچه را كه نميتوانم تغيير دهم،

دليري ده تا تغيير دهم آنچه را كه ميتوانم تغيير دهم، بينش ده تا تفاوت اين دو را بدانم،

مرا فهم ده تا متوقع نباشم كه دنيا و مردم آن مطابق ميل من رفتار كنند

منم یه آمین بهش اضافه میکنمو این پست رو به اخر میرسونم

عذر میخوام که این پست زیادی شخصی شد

ولی فکر میکنم لازم بود.

شاد باشید دوستان و خدانگهدارتون

شیـــوا

عاشق و معشوق

mashgheshgh — Sat, 01 Jul 2006 15:34:18 GMT

تا مدتی این وبلاگ به روز نمیشه......... !

سلام

احوال حالتون چه طوره ؟

این داســــــتانی رو که امروز براتون میــــــنویسم

خیلی وقت پیش خـــــــوندمش

به نظرم داســــــتان قشنـــــگی اومد.

فقــــــط شک داشتم بین نوشتنو ننوشتنش اینجــــــــــــــا

چــــون هم طولانی بودش . هم از این داستانا کم توی

این وبلاگ مطرح شده.

ولی خدائیش داستان قشنگیه.

مینویسمش هر کی دوست داشت بخونه...........

هر کی هم دوست نداشت بــــــــــازم بخونه!

در هر صورت دو حالت داره : یا میخونین یــــا ! میخونین...

و اما داستان:

عاشق شده بود می دانست

درد عشق عمیقی تمام وجودش را گرفته بود می فهمید

قلبش پر بود از محبت محبوب

برای او جز عشقش ٬ معشوقش ٬ هیچ چیز دیگر معنی نداشت

دیگر طاقت نیاورد

تاکی می توانست این عشق عمیق را پنهان کند

تا کی می توانست تظاهر به بی تفاوتی کند

تا کی می توانست جمله ی مقدس دوستت دارم را از معشوقش دریغ کند

با چشمانی پر از بی تابی و با قلبی پر از صداقت

و یک شاخه رز سپید به دیدار محبوب رفت

رفت تا اعتراف کند به تمام آنچه به او گذشت ٬

به آنچه در دل داشت ٬ به عشقش .

در زد

صدایش را شنید ٬ همان صدای گرم و پر حرارت

در باز شد

قامت محبوب در چارچوب در قرار گرفت

به چشمانش نگاه کرد ٬ اما زیاد طاقت نیاورد ٬

انگار جرات نگاه کردن به چشمان عشقش را نداشت

قلبش می تپید ٬ شدید تر از همیشه

زبانش به اختیار خودش نبود

تمام بدنش می لرزید

با همان دستان لرزان شاخه ی گل را به دستان دوست سپرد

کمی آرام تر شد

جرات گرفت و آرام گفت :

« دوستت دارم »

ـ عمر دوستی کوتاست به کوتاهی یک نگاه

گفت : چشمانت زیباست

ـ اگر روزی چشمانی زیباتر از من ببینی چشمانم را از یاد خواهی برد

گفت : عشقم پیشکش وجود مهربانت

قلبم ٬ روحم ٬ احساسم ٬ صداقتم

فدای ذره ای از محبتت

مهربانی ات را از من نگیر

بی تو ...... می میرم

ـ دوران عشق مدت هاست که گذشته

عشق حالا دیگر فقط یک رویاست

یک رویای دور از واقعیت

دوست داشتن تنها حربه ایست برای فریب دلی که پر از غم تنهایی و بی کسی ست

احساس مانند نسیم است ٬ می گذرد

و عشق...٬

یک جوی کوچک که صدای دلنشینش برای لحظه ای دیوانه ات می کند و بعد....

دیگر هیچ نیست

وقتی به خود می آیی شاید با خود بگویی :

«چقدر احمقم و چقدر ساده ٬ در کدامین دنیا سیر می کردم

و به کدامین جسم دل بسته بودم و به چه می اندیشیدم »

صداقت جایش را به دروغ داد و مرد

عشق جایش را به دورنگی داد

دوست داشتن ٬ فریب را جای خود نشاند

و احساس .... بازیچه ای شد برای یک نگاه

دیگر کنار هم ماندن معنایی ندارد

عاشق شدن ٬ عاشق ماندن ٬ عاشق مردن

جایی ندارد

دنیا پر از عاشقهاست و قلبها تا این حد خسته و تنها

وای به روزی که دیگر هیچ عاشقی نباشد

وای به روزی که دیگر حتی این عشق دروغین هم نباشد

آخر زندگی تنها یک چیزست : مرگ ٬ مرگ ٬ مرگ

به دنیا می آییم برای زندگی کردن

و زندگی می کنیم برای مردن

شاید وقتی به خود بیایی پر از حس تنهایی باشی

و پر از احساس تلخ بی کسی

تمام وجودت می سوزد ٬ درد قلبت بیشتر می شود و تو...

تازه می فهمی که مغلوب زندگی شده ای

زندگی تو را هم فریفت و تو هزار و یکمین قربانی زندگی هستی

عشق را فراموش کن چرا که عشق چیزی غیر از درد و اشک و آه نیست

عشق را از قلبت بیرون کن چون برای معشوق هیچ دردی

بالاتر از درد رسیدن نیست

و اگر رسیدنی نباشد ....

آنقدر سرخورده خواهی شد که دیگر حتی خودت هم برای خودت معنایی نداری

عشق را از قلبت بیرون کن

و با ذهنی راحت و قلبی خالی از معشوق زندگی کن تا هیچ دردی نداشته باشی.

...

صدای محبوب می لرزید . عاشق حس می کرد بغضی را که در سینه ی عشقش بود

او هم بغض کرده بود وقتی قطره های اشک معشوق بر

روی گلبرگ های نازک رز سپید چکید دیگر

طاقت نیاورد

بغضش شکست

معشوق به خانه رفت و در را بست و عاشق با قلبی پر سوزتر

از قبل پشت در بسته ی خانه ی دوست ایستاد

به در تکیه داد ٬

می دانست معشوق هم پشت درست

نگاهی به غروب کرد

با خود گفت : « آیا عشق یعنی همین ؟

آیا حرفهای محبوب درست ست ؟؟

آیا آتش این عشق خاموش خواهد شد ؟؟»

سر به دیوار خانه محبوب می کوفت و زیر لب با همان بغض می گفت :

« لعنت بر عشقی که نابود شود

لعنت بر نگاه هرزه ای که دلی پاک را اسیر کند

لعنت بر زندگی ای که هیچ عشقی در آن نباشد ....»

انگار حال خودش نبود . قطره های سرخ خون بر روی

گونه های خیس و تبدارش چکید و با فریادی

از آنجا دور شد

محبوب با چشمانی پر از اشک از لای در عاشق دلباخته اش را نگاه می کرد .

دلش برایش می سوخت اما می ترسید

٬ از عشق ٬ از زندگی ٬ از تنهایی از ....رسیدن یا .....

با خود گفت :

« یعنی چه می شود ؟؟ آخر این قصه چیست؟ آیا باز می گردد؟ »

و زیر لب مدام برایش دعا می کرد .

نگرانش بود و یک چیز را خوب می دانست این که

او هم دوستش داشت خیلی زیاد ...

....روزها گذشت ٬

اما از عاشق خبری نشد .

معشوق نگران و دلواپس چشم به در دوخته بود و فقط منتظر یک صدا بود

می ترسید ٬ با خود می گفت :

« چه به سرش آمده ؟ کجاست ؟ »

و گاه گله می کرد از بی معرفتی عاشق و مدام می گفت :

« درست بود هر آنچه از عشق می گفتم »

روزها گذشت ٬ گذشت و باز هم گذشت ٬

دیگر حالی برایش نمانده بود . معشوق خسته و بیمار در بستر افتاده بود

اما باز هم منتظر بود

دلش می خواست لااقل در لحظات آخر فقط یکبار دیگر

٬ فقط یک لحظه عاشق را ببیند ٬ اما....

او هنوز نیامده بود . دیگر توانی برایش نمانده بود

غروب بود ٬ به یاد غروبی افتاد که عاشق از پیش او رفت و

او فقط از لای در او را می دید

یکباره قلبش به درد آمد و سوخت

چشمانش پر از اشک شد

زیر لب آرام با خود می گفت :

« تنهایم گذاشت عاشق دیوانه تنهایم گذاشت »

معشوق چشمانش را بست و دیگر هرگز چشمانش را باز نکرد

معشوق .....مرد

در آن سکوت وهم بار غروب ناگهان در خانه معشوق آرام به صدا در آمد

ده ها بار به در کوبیده شد اما.....

هیچ صدایی نمی آمد

هیچ کس در را باز نکرد

عاشق سبد گلهای رز سپیدش را پشت در خانه معشوق

گذاشت و با چشمان پر از اشک با خود گفت:

« تنهایم گذاشت رفت حتی یک لحظه هم منتظر نماند

چقدر بی معرفت ست

گمان می کردم منتظرم می ماند »

و آرام برگشت .

معشوق با چشم انتظاری مرد و عاشق با تصور اینکه

معشوق به کس دیگری دل بسته ورفته برای

همیشه رفت

اما....

اگر عاشق می دانست در قلب آن خانه معشوق مهربانش

خسته و نگران به خواب ابدی رفته ٬

آیا طاقت می آورد ؟

آیا باز هم این طور فکر می کرد ؟

شاید می مرد یا ....

شاید اگر زودتر باز می گشت پایان زندگی معشوق اینگونه نبود

٬ در حسرت و تنهایی

بی آنکه عشق را حس کند یا گرمی محبتی را که هرگز ندید درک کند

بی آنکه جسم خسته اش را به آغوشی گرم بسپارد تا کمی آرامش کند

بی آنکه ....

شاید اگر عاشق هر گز نمی رفت معشوق راحت تر عشق را می پذیرفت اما ....

هیچ کس ندانست عاشق به کجا رفت

آیا هر گز فهمید بر سر معشوق پاک و بی گناهش چه آمده ؟؟؟؟

آیا معشوق را فراموش کرد ؟

آیا عشق را از یاد برد ؟

آیا .....

هیچ کس ندانست عاشق به کجا رفت

اما شاید رفت به دیاری تا بیابد معشوقی دیگر را

شاید .....

و این ست پایان غم انگیز یکی از قصه های تلخ عشق

شاد باشید دوستــــــــــــــــــــــان

خدانگهدارتون

شیـــــــوا

چشم انتظار

mashgheshgh — Thu, 22 Jun 2006 23:53:18 GMT

در شب پر ستاره ؛ در كوچه پس كوچه هاي شهر

شهر پر از ظلم ؛ شهر پر از ظالمان و مظلومين

تنها و بي كس ؛ خسته و دل شكسته

سايه روي ديوار ؛ ديوار ظلمت را ديدم .

سايه يك مرد عاشق ؛عاشقي كه ديوار را پر نور كرد

سايه يك مرد عارف ؛ عارفي كه معرف ما بود .

سايه ي نجات دهنده !

نجات دهنده مظلومان !

سايه عشق و محبت !

شورو شكوه ...

اي كاش همه اين سايه را ميديدند

اي كاش همه عاشق بودن

عاشق آمدنت

عاشق تو معشوق

صالح المهدي جان ... !

بيا منتظرم .....

پیله, پروانه و پرواز...

mashgheshgh — Wed, 14 Jun 2006 08:29:18 GMT

روزي سوراخ کوچکي در يک پيله ظاهر شد .

شخصي نشست و ساعتها تقلاي پروانه براي بيرون

آمدن از سوراخ کوچک پيله راتماشا کرد.

ناگهان تقلاي پروانه متوقف شدو به نظر رسيد که خسته

شده و ديگر نمي تواند به تلاشش ادامه دهد.

آن شخص مصمم شد به پروانه کمک کندو با برش

قيچي سوراخ پيله را گشاد کرد.

پروانه به راحتي از پيله خارج شد اما جثه اش ضعيف

و بالهايش چروکيده بودند.

آن شخص به تماشاي پروانه ادامه داد .

او انتظار داشت پر پروانه گسترده و مستحکم

شود واز جثه او محافظت کند اما چنين نشد .

در واقع پروانه ناچار شد همه عمر را روي زمين بخزد .

و هرگز نتوانست با بالهايش پرواز کند .

آن شخص مهربان نفهميد که محدوديت پيله و تقلا براي خارج شدن

از سوراخ ريز آن را خدا براي پروانه قرار داده بود تا به آن وسيله

مايعي از بدنش ترشح شود و پس از خروج از پيله به او امکان پرواز دهد .

گاهي اوقات در زندگي فقط به تقلا نياز داريم.

اگر خداوند مقرر ميکرد بدون هيچ مشکلي زندگي کنيم

فلج ميشديم - به اندازه کافي قوي نميشديم و

هر گز نمي توانستيم پرواز کنيم .

من نيرو خواستم و خدا مشکلاتي سر راهم قرار داد تا قوي شوم .

من دانش خواستم و خدا مسائلي براي حل کردن به من داد .

من سعادت و ترقي خواستم و خداوند به

من قدر ت تفکر و زور بازو داد تا کار کنم .

من شهامت خواستم و خداوند موانعي بر سر

راهم قرار داد تا آنها را از ميان بردارم .

من انگيزه خواستم و خداوند کساني را به من

نشا ن داد که نيازمند کمک بودند.

من محبت خواستم و خداوند به من فرصت داد تا به ديگران محبت کنم .

من به آنچه مي خواستم نرسيدم .....

اما انچه نياز داشتم به من داده شد

نترس با مشکلات مبارزه کن و بدان که مي تواني بر آنها غلبه کني

ســـــــــــــــــــــلام

خوبین ؟

چه خبر مبــــــــــــــــــــــــرا؟

خوش میگذره ؟

چه میکنین با جام جهانـــــــــــــــی و حرص

خوردن از دست این میرزا پور؟ههههه

هر چند امیدی نیست برای صعود به مرحله ی دوم ولی

امیدوارم که لااقل خوب بازی کنن.

شاید یه معجزه ای شد صعود کردیم ههههههه

بفرما اینم جام جهـــــانی گفته بودن چون بازیکن استقلالی

فیکس توی تیم ملی نیس من در موردش حرفی نمیزنم

والا اصلا این جوری نیست

لااقل دیگه توی تیم ملی بحث رنگ و باشگاه مطرح نیست

هر چند به نظر من من چون تیم ملی لباسش قرمز بود بازی رو واگذار کرد ههههه

بگذریم از بحث داغ فوتبال چون همه جا به

انداز ه ی کافی در موردش صحبت میشه

ممنونم از تمام دوستانی که سر زده بودن

و ممنونم از نویسنده ی گمنامی ( ) که قبول زحمت میکنه

و هر چند وقت یه بار

اپ میکنــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه...

و اما یه چیز دیگـــــــــــه:

دوستانی که لطف میکنن و خزانو لینک میکنن

خواهشا قبلش یه اطلاعی بدن تا منم جبران کنم

اخه بی خبر لینک میکنین من از کجا باید خبر دار بشم جز وقتی که

میاین از بی توجهی و فراموش کاریه من گله میکنین ؟

مــــــنم مظــــــــــلوم

اون وقت تازه باید کلی عرق بریزمو سرخ سفید بشم

از شدت خجالت و با شرمندگی و لینکتون کنم

اخه خدا رو خوش میــــــــــــــــــــــــــــــــــاد ؟

پس خواهشا یه اطلاعی بدین.................

در اخـــــر برای همه ارزوی سلامتی و موفقیت میکنم

شــــــاد باشید دوستــــان

خدانگهدارتون

شیـــوا

فرشته

mashgheshgh — Sun, 04 Jun 2006 01:17:18 GMT

شنها صدفها را در اغوش گرفته اند .پرنده ها بچه هايشان را زير

بالهايشان گرفته اند .

اسمان ابرها را در اغوش گرفته اند .ابرها باران را در

اغوش گرفته اند.

(ولكن)

شنها صدفها را روزي رها ميكنند .پرنده ها بچه هايشان را

روزي رها ميكنند .اسمان روزي

ابرها را رها ميكند .ابرها روزي باران را رها ميكند .

(ولكن)

تو هميشه مرا در اغوش گرفته اي هميشه مهربان

هميشه با محبت .

دوست دارم ستاره هاي چشمك زن را توي اسمون پاك كنم

و بجاش اسم قشنگت رو بنويسم .

آخه اون ستاره ها فقط بلدن بدرخشن .اخه اون ستاره ها

فقط بلدن چشمك بزنن .

اما اسم قشنگ تو خيلي چيزها بلده .

اما ستاره ها به تو حسودي ميكنند دوست دارم پهلوي اسمت

واژه هاي عشق ودوست داشتن

رابگذارم .اخه تو معني انها رو به من فهماندي .

و....

¸.•*´¨`*•.¸خـــزان.•*´¨`*•.¸.